Anne-Baba

Hayırlı evlat olur inşallah

Mart 6, 2017

Hayatımız boyunca çok şey duyuyoruz değil mi?
“Aman ne saçma” dediklerimizden tutunda “aaa evet evet çok doğru” dediğimiz sonsuz sayıda cümle.

Peki bizim aklımıza gelenler ve hiç gelmeyenler neler?

Çocuğumuz olsun düşüncesini yaşarken aklımıza neler geliyor?

  • Sütüm gelecek mi?
  • Uyuyacak mı?
  • Gazı olacak mı?
  • Ah nasıl okula gidecek?
  • Dişler çıktı mı?
  • Arkadaşları ile neler yapacak?
  • Okuma – yazmayı öğrenecek mi?
  • Sütünü içti mi – yumurta yedi mi?
  • Sağlığı – aşılar

 

Bu gibi şeyler geliyor aklımıza. En azından benim genelim böyle oldu.

Beni şaşırtan pek çok şey oldu. Mesela aşırı uykusuz olmaları. Çok çok çokkkkk uyanmaları. Birinin sabah 6 da kahvaltı istemesi, diğerinin 10 da acıkması gibi.

Bunları yaşıyoruz. Yaşayarak öğreniyoruz.

Bir de “bazı büyüklerden” duyduklarımız. Tanıdıklarımız – tanımadıklarımız:

 

Birgün Kerem le yolda yürüyoruz 50-60 yaşlarında bir adam “böyle koşuyorsun arkasından ama inşallah hayırlı evlat olur” dedi.

Beynimden vurulmuşa döndüm. Dondum. Cevap vermedim. Yürümeye devam ettik. 1-2 dk sonra “yok yanlış anlamayın. Sadece iyi anlamda söyledim” dedi. İyi günler dedim yürüdüm.

 

Şimdi bu cümle nedir? Açalım mı kapayalım mı cümleyi:

“Hayırlı evlat olur inşallah”

Çok ağır bir cümle bence.

Pek çok hikayeler duyuyoruz. Acı dolu. İnanılmaz. İnsan aklının almadığı dramlar. Sonra küçücük bir çocuğa bakıp bunu söylüyoruz: hayırlı evlat olur inşallah.

Bir çocuk doğduğu zaman “ne ona doğmak istiyor musun” diye sorabiliyoruz “ne de hayatının yönünü çizebiliyoruz.”

Bence “herşey aile de biter” cümlesi çok çok eksik. “Herşey hayatta bitiyor.”

 

Mesela Kerem bazı ilginç cümlelerle eve geliyor okuldan. “Nereden öğrendin” deyince de “….. söyledi” diyor.

 

Biz elimizden geleni yapacağız. Gerisi Allah’tan diye bir söz var ya “en sevdiklerimden”.

Kuzularımıza bakıp daha hayatın başlarında iken “inşallah hayırlı evlat olurlar” cümlesini kurmak istemiyorum. Duymakta istemiyorum.

Evlatlarımızın kötü şeyler yapacakları düşüncesini taşıyarak yaşamak çok yorucu olur bence.

 

İşte böyle kafa karışıklığı dolu bir yolda yürüyüş yapmıştık oğlumla.

 

Sevgiler,

Çiğdem

 

 

 

 

1 Yorum
  • Reply fatma doğan Mart 7, 2017 at 10:07 am

    Biz ebeveynleri olarak her ne kadar kendi doğrularımızı aktarmaya çalışsak da onlar büyüdükleri zaman bam başka kişi yada kişiliklere bürünecekler belki de hayat zorlayacak…Hayırlı olmasını hepimiz temenni ederiz çocuklarımız için elbette ki ama her şeyi yaşayarak göreceğiz.

  • Leave a Reply