Çocuklar ve Ev

Ön teker nereye arka teker oraya

Eylül 21, 2015




Bizim evdeki son zamanların meşhur cümlesi bu: Ön teker nereye arka teker oraya


Önce fotoğraftaki olayı açıklayayım sizlere:

Tüm aile grip olduk. Baba, babaanne, büyük teyze, kuzular. İlaçlarını içiyorlar. Boğazları rahatlasın diye pastil aldım. Tabi şekere benzediği için çok sevindiler. 1-2-3 yetmedi. İlla daha da istiyor Kerem bey. 
 
“Doktor bu kadar yeterli dedi zaten kalmadı” dedim. 
Efendim kendileri küsmüş, fotoğrafını çekip doktora gönderecekmişim. 
 
Peki Elif ne yaptı. “Dur dur anne bende geleyim, bende küstüm beraber çek öyle yolla lütfen” dedi.
 
Bende çektim tabi.

 

* * *


Bizimkilerin arasında 2 yıl 9 ay var. Elif şu an 5,5 yaşında. Kerem de Ekim de 3 olacak. Yaşadıklarımızdan öğrendiğimiz “bu kadar yakın yaş farkı nedeniyle” Elif de daha sakin geçen 0 – 3 yaş dönemi Kerem de çok heyecanlı geçiyor.

Çünkü önümüzde harika bir “örnek” var: Ama Elif atladı, ama Elif yedi, ama Elif gitti, ama Elif …

Bu konuşmalar hep böyle sürüp gidiyor.

Tabi sadece konuşma olarak değil “ister istemez ufak tefek kazalar” olarak da geri dönüşler oluyor.

Elif merdivenler iniyor diye o da kimsenin elinden tutmadan inmek istiyor ya da Elif tüm yemeği tek başına yerken Kerem yorulup çoğunu sağa sola döküyor.

Bazen de rüzgar aynı yönden esiyor. Saatlerce beraber oynuyorlar. “Kardeşim hadi gel mutfakçılık oynayalım” “Tamam geliyorum ablacım”  

“Anne süt istiyorum” “Anne ben süt istiyorum”
“Anne susadım” “Anne ben daha çok susadım”


* * *


Bazen sevgi, bazen taklit, bazen öne çıkma isteği, bazen özenme, bazen karmaşa.

Elif’e her zaman şu soruyu sorarım ve şu bilinçli yönlendirmeyi yaparım: 

En çok kimi seviyorsun tatlım? 
En çok kardeşini seveceksin.

Bizim gelecekleri için onlara ilk hediyemiz birbirleri oldu. Sonrası içinde babası ile çalışıp elimizden geleni yapmaya çalışıyoruz. 

Birbirlerine destek oldukları her olay, en minnacık bir hatıra bile bana gelecekleri için bir umut demektir.

Çünkü bence hiçbir ev, araba, para, meslek, üniversite insanın zor anında “kardeşi” gibi sarılıp kendisine sevgi – güç veremez.

İşte 2 küsmüş fotoğraf beni nerelere aldı götürdü. Belki 10 yıl öteye belki 20 yıl öteye.

Sevgiler,
Çiğdem












Benzer içerikler
Yorum yok
Leave a Reply